TR

​

Proje Amacı ve Yaklaşım

(W)hole Projesi, Ankara’nın Hıdırlıktepe bölgesinde sosyo-ekonomik farklılıkları aşmayı, toplumsal sınıflar arasında geçirgenliği artırmayı ve ortak bir buluşma zemini oluşturmayı hedeflemektedir. Bu kapsamda, tüketim odaklı hedefler yerine insan ve mekân etkileşimini, duyusal ve tarihsel deneyimleri önceliklendiren bir rekreasyon alanı tasarlanması amaçlanmıştır.

​

Ankara’daki mahalleler arasındaki belirgin sosyo-ekonomik farklılıklar incelenerek, kentliler arasında ortak bir zemin yaratmak ve sosyal sınıflar arasında daha geçirgen bir yapı oluşturmak hedeflenmiştir. Bu hedef doğrultusunda, Ankara’nın tarihi dokusuyla bütünleşen ve kentsel siluetinin bir parçası olan Hıdırlıktepe, bu ortak zemin olarak seçilmiştir. Kapitalizmin sınırlarını çizdiği, tüketim odaklı etkinlik ve mekânlar yerine insan doğasına hitap eden, insan–beden–mekân etkileşimini vurgulayan bir rekreasyon yaklaşımı benimsenmiştir.

​

Proje, duyulara hitap eden ve mekânda bulunma deneyimini zenginleştiren öğeleri tartışarak; özellikle tarihsel izleri takip eden, ilhamını heyecan verici bir sergileme yönteminden alan ve Hıdırlıktepe’ye özgü kurgusal bir yaklaşım geliştirmiştir.

​

Tarihsel Katmanlar ve Tasarım Hedefleri

Hıdırlıktepe’nin özgün topografyasından beslenen proje, Ankara’nın zengin tarihini keşfetmeyi, kentsel katmanlarını araştırmayı ve kapitalizm tarafından görünmez kılınan hikâyeleri ortaya çıkarmayı amaçlar. Hedef, yalnızca Ankara’nın geçmişini onurlandırmak değil; ziyaretçilere tarih ile coğrafyanın kesişimini keşfedebilecekleri çok katmanlı bir mekân sunmaktır.

​

Tarihsel bağlam ile doğal peyzajı zarif biçimde dokuyarak, Ankara’nın ruhunu keşfetmeye davet eden zamansız bir mekân yaratmak hedeflenmiştir. Bu dönüşümle Hıdırlıktepe’ye yeni bir yaşam katmak, onu kapsayıcı ve düşündürücü bir kentsel müdahaleye dönüştürmek amaçlanmaktadır.

​

Mekânsal Deneyim ve Malzeme Kullanımı

Mekânsal deneyimi zenginleştirmek amacıyla tasarımda taş dokuları kullanılarak fiziksel katmanlar ortaya çıkarılmış, eğimli zeminlerle bu deneyim güçlendirilmiştir. Tasarım, merak duygusunu ve sergiye giden yolculuğu ön plana çıkarır; mekânlar arasındaki geçişlerle keşif duygusunu besler.

İlk koridor bir adaptasyon süreci işlevi görürken, daha eğimli olan ikinci koridor topografya dokusu ile temas kurar ve öğelerle etkileşim sağlar. Işık şaftı iki çıkış sunar ve andezit ile bazalt taşlarının sergileneceği bilgilendirici bir taş müzesi planlanmıştır.

Ana sergiye yaklaşırken, açılı duvarlar koridordan ayrışmayı sağlar. Ana mekânın çevresinde yer alan daha küçük sergiler, rampalar aracılığıyla bireysel deneyime olanak tanır. Orta aks duvarı dolaşımı yönlendirir ve çevredeki hacimlere dağıtır.

​

Dijital Sergi ve Topografya ile Teras Bağlantısı

Tüm yolculuğun birleştiği noktada yer alan dijital sergi, ziyaretçilere insanlık tarihine ve özüne dönüş deneyimi sunar. Ana dijital sergide, 65 metre uzunluğunda ve 380 dereceyi kapsayan dijital ekranlar ile yeni bir sergileme yöntemi kurgulanmıştır. Sergi; sabit platformlar, rampalar, hareketli bir platform ve bağımsız bir asansör ile gezilebilir, her beş metrede bir algı mesafesi yeniden kurgulanır.

Serginin sonunda, 10 metrelik açıklığa sahip teraslar Ankara Kalesi manzarası sunar. Proje, Hıdırlıktepe’nin zirvesinde, topografyanın birleştiği ve Ankara’nın eşsiz manzarasının görülebildiği noktada tamamlanır.

​

Tarihin Panoramik Görünümü

Hıdırlıktepe’nin en yüksek noktasında ziyaretçilere, kentin siluetine ve Ankara Kalesi’ne panoramik bir bakış sunulur. Bu alan yalnızca bir seyir terası değil; kentin tarihi ile topografyası arasındaki derin bağı keşfetmeye davet eden bir mekândır. Geçmişin izleri ile bugünün dokusunun kesiştiği Ankara’yı yeni bir perspektiften deneyimleme fırsatı sunar.

​

Işık Şaftları ile Mekânsal Deneyim

Dolaşım koridoru boyunca yerleştirilen ışık şaftları, farklı atmosferler yaratarak mekânı deneyimleme biçimini çeşitlendirir. Işığın yönü, yoğunluğu ve yansıması, çevre algısını sürekli yeniden tanımlar; hareket içinde bile duraksama anları yaratır. Bu dinamik ışık oyunları, ziyaretçilerin mekânın dokusuyla etkileşimini güçlendirir.

​

Yeraltı ve Yüzey Arasında Deneyimsel Süreklilik

Koridor, yeraltı ile yüzey arasındaki deneyimsel sınırları bulanıklaştırır ve çevrenin mekânsal katmanlarını görünür kılar. Işık şaftları farklı seviyelerden süzülerek yeraltı hacimlerini görünür hale getirir, topografyanın organik akışı ise ziyaretçileri sürekli değişen bir mekânsal deneyime davet eder.

​

Duvarların Dili: Mekânın Katmanları

Bu tasarımda, sanat ile mekânın bütünleşmesini deneyimleyerek ve topografyanın dokusunu hissederek zirveye doğru bir yolculuk başlar. Dinamik Bentderesi Caddesi’nden girişte bir saçak ve Hacı Bayram aksına yönelen bir kentsel meydan, araziyle bütünleşir.

Koridor ve dijital sergiye ilişkin tasarım kararları, keşfetmeye teşvik eden dinamik bir deneyim yaratır. Mekânsal kırılmalar kimi zaman topografya ve program, kimi zaman da uyum sağladıkları kentsel akslar ile biçimlenir. Ankara Kalesi ve Hacı Bayram aksı gibi önemli bakış noktalarını tanımlayan bu duvarlar, kentsel teraslar ve yeşil alanlar oluşturur. Her programın ihtiyacına uyum sağlayarak farklı işlevler üstlenen duvarlar, her karşılaşmada kendine özgü bir karakter ortaya çıkarır.

​